Nesl-i Mücahid

İmam Gazâlî (1058–1111), İslam düşünce tarihine yön veren en büyük alim ve mütefekkirlerdendir. Genç yaşta üstün zekasıyla öne çıkarak Selçuklu Devleti’nin en prestijli eğitim kurumu olan Bağdat Nizamiye Medresesi’nin başmüderrisliğine getirildi; felsefe, fıkıh ve kelamda zirveye ulaşarak büyük bir şöhret kazandı. Hayatının en büyük dönüm noktası, zirvedeyken yaşadığı derin entelektüel ve manevi kriz oldu. Sahip olduğu teorik bilgilerin, makamın ve şöhretin kendisini hakiki imana ve Allah katında samimiyete ulaştırmadığını fark etti. Yaşadığı bu buhran sonucunda konuşma yetisini kaybedecek kadar ağır bir ruhsal çöküş yaşadı. Hakikati ve sahih bir İslam algısını aramak amacıyla her şeyi geride bırakarak 11 yıl sürecek bir inziva ve uzlet hayatına çekildi. Tasavvuf yoluyla nefis terbiyesinden geçerek şüphelerinden arındı; dini dış görünüşten kurtarıp kalbi bir teslimiyete ulaştıran hakiki bir İslami dönüş yaşadı. Bu manevi uyanışın ardından İslam dünyasının başyapıtı olan İhyâü Ulûmi'd-Dîn’i yazdı ve ömrünü talebe yetiştirerek tamamladı